Loopgenot

Mijn verwachting is dat ik de halve marathon van Breda (Singelloop) op 3 oktober in 2 uur ga lopen. Gisteren heb ik nog een 10 km trimloop gedaan om dit te bevestigen. Maar ik loop vooruit op mezelf.

Hoe ging de training zo ver? Na 5 september kwam een beetje de klad in de training. Blijkbaar was die 10 mijl toch een zwaardere aanslag dan ik aanvankelijk dacht. Toch kon ik ergens de motivatie vandaan halen om te blijven proberen iets van een schema aan te houden.

• 7 september - 12 km (6x 1 km hard, 1 km herstel) in 1:15:31 (2:20 uur) [weg]
• 9 september - 12 km (6x 1 km hard, 1 km herstel) in 1:16:41 (2:23 uur)
• 16 september - 12 km (6x 1 km hard, 1 km herstel) in 1:20:12 (2:29 uur)
• 21 september - 12 km (6x 1 km hard, 1 km herstel) in 1:21:22 (2:31 uur)
• 22 september - 12 km (6x 1 km hard, 1 km herstel) in 1:19:14 (2:27 uur)
• 23 september - 6 km (15x 200 m hard, 200 m herstel) in 38:02 [baan]¹
• 26 september - 9.94 km (Melanenloop, trimloop Halsteren) in 52:15 (1:59 uur) [verhard/onverhard]

¹ Door de regen was de GPS totaal in de war; 200 m was in werkelijkheid meer 180 m.

De training op 23 september was op de atletiekbaan van Spado en leerde me dat in de stromende regen je niet hoeft te rekenen op enige accuraatheid van mijn GPS horloge. Ik had de FR-305 ingesteld op ronde afstanden van 200 m en ik kwam telkens afstand te kort (het signaal ging ver vòòr de 200 m lijn af). Bij droog weer is dit lang niet zo erg, maar ook dan geeft mijn—ik weet niet hoe dit voor anderen is—FR-305 een iets te korte afstand aan op de baan. Ik loop midden tussen de lijnen, ook in de bochten. Bovendien onweerde het op afstand, wat wellicht ook van invloed kon zijn op de ontvangst van de signalen van GPS satellieten.

De loop in Halsteren was een trimloop, wat inhield dat de afstand niet officieel gemeten was. Ik had 9,94 km op mijn FR-305 staan. Iemand anders had 9,87 km op zijn GPS horloge. Lijkt me dat de afstand te kort was, vooral met mijn ervaring met de onnauwkeurigheid van de afstandmeting. Hoeveel te kort zal ik wel nooit weten, maar ik houd het op 200 meter.

Toch is dit bruikbaar als een graadmeter voor volgende week. Een tijd van 2 uur op de halve marathon lijkt haalbaar. Een tempo van 5:40 per km lijkt raadzaam, zeker voor de eerste van de twee ronden door de binnenstad van Breda.

Korte versie

Ik heb hem uitgelopen, doel gehaald.

Langere versie

Ik ben blij dat ik deze wedstrijd gelopen heb vòòr de Bredase Singelloop op 3 oktober 2010. Ik was vergeten hoe lawaaierig zulke massale wedstrijden zijn en welke ongemakken lopers moeten ondergaan voor ze aan de startlijn mogen verschijnen. Punt is dat je goed voorbereid dient te zijn, zodat je kunt genieten van de sfeer, zonder je druk hoeven te maken over persoonlijk-organisatorische problemen. Ook is het zinvol om tijdens de wedstrijd niet stressen over toeschouwers die plotseling oversteken, maar laconiek te aanvaarden dat dit er gewoon bijhoort.

En alles klikte bij mij deze keer. Ja, stress vooraf en achteraf vanwege de drukte en het lawaai, maar niet iets om je echt druk over te maken. Laat het maar over je heen komen. In zulke wedstrijden gaat het niet om tijden of persoonlijke records.

Dit was tegen dovemansoren voor veel lopers, want ik werd na pakweg een kilometer door horden lopers voorbij gestormd, omdat ze geen wedstrijdlicentie hadden, maar wel een scherpe tijd wilden neerzetten. Ik had een wedstrijdlicentie, maar een scherpe tijd was niet iets wat ik op het oog had. Mensen, wordt lid van een atletiekvereniging als je voor een tijd gaat, anders: stop met het vloeken op mensen die hun eigen tempo lopen.

Aan de geïrriteerde loper die anoniem reageerde (en daarom geen zeggenschap heeft). Volgend jaar zal ik geen wedstrijdloper meer zijn, maar zolang ik een licentie betaal, zal ik er gebruik van maken. Persoonlijk vind ik wedstrijdlicenties niet meer van deze tijd en zou liever dagpasjes zien voor mensen die een tijd willen neerzetten (dus betalen voor het privilege om vooraan te starten). Als ik minder hoef te betalen, heb geen enkel probleem met “in vak C staan” bij de start.

Toch kon dat asociale gedrag me niet deren. Ik had het naar mijn zin, alhoewel ik kon voelen dat ik veel harder liep dan ik gedurende 10 mijl kon volhouden. Het gevoel om het tempo te laten zakken was telkens aanwezig, maar de toeschouwers en de als maar passerende lopers maakten dat ik het tempo volhield. Desondanks liet ik bij het passeren van kilometer 8 bewust het tempo zakken, want ik wist uit vorige edities dat de klim naar het viaduct langs het spoor een zware was, plus de klinkers in de straten van de laatste kilometers. Ik moest gewoon daar rekening mee houden.

Hier zijn de tijden, zoals de Garmin Forerunner 305 ze heeft bijgehouden. De 305 gaf meer afstand aan dan de officiële afstand, wat inhield dat de piepjes van de 305 steeds eerder klonken dat dan ik het volgende kilometerpunt passeerde (ik had een signaal per kilometer ingesteld). Dat is geheel volgens de reglementen van de KNAU, die eisen dat om minstens de juiste loopafstand te hebben voor iedereen (ook mensen die afsnijden), elke kilometer 1010 meter lang moet zijn. Tien mijl gemeten over de ideale lijn is dus 16251 meter lang. Mijn persoonlijk gemeten afstand was 16,37 km, oftewel zo’n 120 meter meer dan de reglementaire afstand. Tja, ik kon echt niet de ideale lijn volgen met al die mensen om me heen.

Hier zijn de km tijden:

• 5:17, 5:16, 5:12, 5:20, 5:13
• 5:19, 5:28, 5:22, 5:32, 5:18
• 5:16, 5:20, 5:31, 5:30, 5:24
• 5:10

De laatste 370 m gooide ik er alles uit wat ik had, met een tempo van 4:24/km.

Dat alles is totaal onbelangrijk, evenwel, want recente ervaring opdoen en een wedstrijd uitlopen waren de hoofddoelen. Ik ben binnen de tijdlimiet (2:15 uur) geëindigd. Het bleek dat alles nog werkte, vooral anticipatie op wat nog gaat komen in het parcours. En ja, ik ben behoorlijk diep gegaan, want ik voel het nu nog.

Volgens de officiële uitslag deed ik er 1:27:05 over (netto):

• Plaats: 141
• Startnummer: 87
• Naam: Rene van Belzen
• Vereniging: Spado
• Geboortejaar: 1960

• Uitslag: 141e
• Categorie: Mannen
• 5 km: 26:42
• 10 km: 53:55
• 15 km: 1:21:35
• Bruto: 1:27:25
• Netto: 1:27:05

Voor de volgende wedstrijd, op 3 oktober, betekent dit dat ik mag uitgaan van een eindtijd van pakweg 1:57 uur, oftewel een tempo van 5:33 per kilometer. Dat is natuurlijk een richttempo, net zo goed als ik in Tilburg een richttempo van tussen de 5:15 en 5:37 per kilometer had. Als ik dezelfde marges aanhoudt, mag ik in Breda het tempo laten variëren tussen de 5:22 en 5:44 per kilometer. Niet al te precies, natuurlijk, maar gewoon op gevoel.

Nu ik toch aan het vooruitzien ben, hier is een berichtje over mijn nieuwe doelen. Het ziet ernaar uit dat ik het doel (85 kg, halve marathon uitlopen) ga halen. Lijkt me goed om alvast een nieuw doel te stellen.

Najaar 2011 minder dan 74 kg (BMI 24,4) wegen en een marathon finishen.

Dat is dus pakweg 13, 14 maanden verwijderd van nu en een pittig doel om naar te streven.

Dit zal voornamelijk zonder de hulp van een atletiekvereniging of loopgroep gebeuren, puur op eigen kracht. Niet dat dat zo bijzonder is, want zo ben ik begonnen en zo ben ik het laatste half jaar bezig (mezelf loswekend van mijn loopgroep bij Spado). Niets ten nadele van Spado. Het is daar erg gezellig. Alhoewel, misschien iets te gezellig voor mij. Het is enkel de kosten voor contributie en de manier van training die Spado voor mij minder geschikt maken.

Bovendien lijkt het me wel spannend om het helemaal op mijn eentje te doen. Nou ja, met de hulp van jullie dan, want jullie lezers van dit blog zijn toffe mensen.

Ik heb nog overwogen om naar nabijgelegen Halsteren te gaan, waar men aanzienlijk minder contributie vraagt. Er zijn daar geen technische nummers, die het leeuwendeel van de contributie schijnen te vormen. Maar dat is een eind reizen iedere keer, en niet leuk in de wintertijd op het fietsje. Een nationale club of Dutch Runners zou een mogelijkheid zijn, maar voor mij is dat slechts geld vangen van mensen die in feite puur voor het plezier lopen. Ja, je krijgt tips terug, maar is dat iets beters dan je via Google kunt vinden?

Laat ik het maar eens zonder proberen en kijken of ik als ongeorganiseerde loper net zoveel plezier kan hebben als iemand die zijn of haar geld afstaat aan een organisatie. Kan ik mezelf motiveren of moet ik aan het handje gehouden worden?

Dat is de grote vraag voor mij in 2011 wat betreft hardlopen.

Zo vlak voor een wedstrijd (10 mijl in Tilburg op 5 september 2010) even een rapportje van mijn vooruitgang, want er was vooruitgang.

Laat ik beginnen met mijn gewicht. Ik had mezelf voorgenomen om minder dan 85 kg (BMI 28) te wegen voordat ik met wedstrijden lopen begon. Dit was zowel om me tegen blessures te beschermen en om iets te hebben om me te motiveren bij het verliezen van mijn lichaamsgewicht. Vanmorgen woog ik 84,9 kg. Doel gehaald, zou ik zeggen.

Dan de training. Hier is een overzicht van wat ik tussen de vorige keer (6 augustus) en nu gedaan heb.

Ik wilde vooraf nog even opmerken dat mijn Garmin horloge in de “reparatie” is (wordt vervangen). Vandaar dat ik de laatste week zonder GPS moest lopen. Ik hoorde via de winkeleigenaar dat men als excuus had dat het zomertijd was en men geen mankracht had om reparaties te doen. Gelukkig drong de winkeleigenaar aan en kan ik een dezer dagen een vervangend horloge verwachten, na pakweg 2 weken zonder. Het had net zo goed zes weken kunnen zijn. Tot zover de klant-onvriendelijkheid van Garmin Nederland. Ze zijn duidelijk geen Apple.

• 8 augustus - 15 km 1:27:35 (2:07:21)
• 10 augustus - 13,7 km wisselduur 1:26:46 (2:19:22)
• 11 augustus - 5 km wisselduur 37:34 (3:01:37)
• 12 augustus - 22,4 km wisselduur 2:28:33 (2:19:06)
• 15 augustus - 10,67 km 1:00:00 (2:06:48) [weg]
• 17 augustus - 16,1 km wisselduur 1:47:33 (2:24:42)
• 19 augustus - 23,0 km wisselduur 2:28:44 (2:15:17)
• 24 augustus - 10 x (2:00 hard, 3:00 herstel)
• 26 augustus - 6 x (6:00 hard, 4:00 herstel)
• 29 augustus - 10 km in 50:06 (1:53:41) [weg]
• 31 augustus - 10 x (2:00 hard, 3:00 herstel)
• 1 september - 10 x (2:00 hard, 3:00 herstel)
• 2 september - 6 x (6:00 hard, 4:00 herstel)

Uitgaande van de tijd van afgelopen zondag (29 augustus) kan ik uitgaan van een tijd op de 10 mijl van iets minder dan anderhalf uur, oftewel een tempo van sneller dan 5:36/km, zelfs met de verwachte hogere temperaturen in het weekeinde.

Niet dat ik voor een tijd ga of zo, want het parcours is nogal vol met bochtjes. Gewoon op gevoel lopen en volhouden tot het einde. Als je niet voor een podiumplek gaat is dat sowieso de beste houding, volgens mij. De eindtijd is wat de eindtijd zal zijn.

update Ik heb mijn Garmin FR-305 weer terug. Klagen schijnt te helpen. Hoi!

Als je zo Lang uit de running bent geweest als ik, verlies je zowel zelfvertrouwen als plezier in hardlopen, als een tijdverdrijf. Er is de kwestie van fitness en lichaamsgewicht, maar die zijn volgens mij slechts bijzaak als je in put bent komen te zitten.

Voor mij persoonlijk zit het plezier hem in de uitdaging. Kan ik dit en dat doen? Was het vroeger om goed voor de dag te komen, zo’n beetje van ik ben beter dan jij, ik hoop dat ik nu volwassen genoeg ben om daarover heen te stappen. Ik heb niemand iets te bewijzen, zelfs niet mijzelf. Dat ik het goed doe, betekent niet dat een ander het slecht doet, en vice versa.

Waarom dan toch die behoefte aan een uitdaging, als het niet is uit competitie overwegingen? Wel, omdat het enerverend is, ook al zit er geen persoonlijke consequentie aan vast. Het is de roes van iets gedaan te hebben. Dit hoeft niet gevierd te worden (ik ben sowieso wars van rites en ceremonies). Dat zou immers een waardebeoordeling inhouden, een loutere afgeleide van een ervaringsfeit. Het is het feit op zich dat waarde heeft en geen beoordeling of accolade behoeft.

Ik ben er nu wel achter dat hardlopen en schrijven over hardlopen (en dat houdt ook het bijhouden van uitslagen in een lijstje in) twee heel aparte zaken zijn, net zo goed als het kijken naar een sportprestatie heel wat anders is dan zelf sporten, wat sportfans je ook willen doen geloven.

Het een en ander betekent dat als je noodgedwongen niet kunt deelnemen aan sportmanifestaties (-wedstrijden is niet het goede woord, omdat de meesten niet gaan voor een plaats op het podium), je als vanzelf overgaat in de rol van sportfan, iemand die praat over sport, maar het zelf niet doet. Je komt zulke mensen veel tegen, zelfs met de pretentie dat ze bijdragen aan sportprestaties door er over te spreken, zelfs denken te kunnen delen in de glorie, omdat ze deel waren van de voorbereiding van de sporter.

Ik houd niet van mensen die hun status laten afhangen van wat anderen doen, en een soort van “meta-prestatie” leveren. Veel trainers vallen helaas onder deze beschrijving en zulke zelfzuchtige trainers irriteren me mateloos. Het riekt naar pronken met andermans veren. Trainers die genoegdoening vinden in de prestaties zelf en dat niet naar buiten (of naar binnen) uitdragen zijn waarschijnlijk op de vingers van een hand te tellen. Het gros vindt motivatie in al dan niet verkapte zelfverheerlijking.

Voor mij persoonlijk, geen zelfverheerlijking of persoonlijkstatus door geleverde prestaties. De wetenschap dat ik iets gedaan heb wat ik me had voorgenomen is beloning genoeg.

Zo laat, zo duur? Ja. Ik hoop wel de bezemwagen voor te blijven, zoals deze loper in 2009.

De tijdlimiet is 2 uur en 15 minuten voor de 10 Engelse mijl. Zelfs met mijn langzaamste trainingstijden als basis zit ik daar nog 20 minuten onder. Een realistische schatting is anderhalf uur. Ik kan dus nog 45 minuten stil staan voor de finishlijn voor ik in de bezemwagen moet stappen, voor pakweg 60 cm (grapje).

Voor het geval je je afvraagt waarom ik heb ingeschreven, wedstrijdervaring opdoen. De stap van geen wedstrijd naar een halve marathon is me toch een beetje te riskant. Beter om een maand daarvoor nog iets korters te lopen.

Aanvulling: Hoe ik weet dat ik de 10 mijl in anderhalf uur kan lopen? Vandaag liep 15 km in het bos in 1:27:34. Door de regen was het drassig en zwaar lopen. Omgerekend is dat overigens 2:07 op de halve marathon.

Het gaat de goede kant op, maar makkelijk is het zeker niet. Eén van de voorwaarden om mee te doen aan wedstrijden die ik mezelf heb opgelegd is dat ik minder dan 85 kg weeg. Toen ik op 26 juni 2010 besloot om mee te doen aan de Bredase Singelloop op 3 oktober 2010, woog ik 92 kg. Nu, 43 dagen later, weeg ik 87 kg. Dat is niet in een rechte lijn gegaan, verre van dat. Toch moet het lukken om de resterende 2 kg te verliezen voor W-dag.

Nu weet ik uit ervaring dat als ik me een bepaald doel stel voor de lange termijn, ik een realistische schatting over hoe lang iets gaat duren met twee moet vermenigvuldigen. Twee kg per maand afvallen lijkt mogelijk, dus als ik onder de 74 kg wil wegen (mijn maximale gewicht waaronder ik een marathon durf te lopen), zou dat per april 2011 moeten kunnen. Mijzelf kennende, moet ik daar 10 maanden na begin oktober 2011 voor nemen, i.p.v. de verwachte 5 maanden. Dat zou dus september 2011 zijn. Dat is een vrij pessimistische verwachting, en voor mij dus een juiste verwachting.

Dan iets waar sommigen niet blij mee zullen zijn. Ik heb mijn lidmaatschap op Spado per 1 januari 2011 opgezegd. Aangezien ik voornamelijk op mijzelf train en niet gebruik maak van de diensten van een trainer, is het peperdure lidmaatschap van een atletiekvereniging niet te rechtvaardigen. Het is wel jammer dat ik de loopgroep waar ik jaren deel van heb uitgemaakt ga verlaten. Het zij zo. Het geld dat vrijkomt kan ik dan besteden aan andere “sociaal-culturele activiteiten”.

Sinds de vorige keer heb ik uiteraard getraind.

• 27 juli - 13,9 km wisselduurtempo 1:27:11 (2:17:49)
• 29 juli - 22,4 km wisselduurtempo 2:20:26 (2:11:30)
• 1 augustus - 10,1 km 55:00 (2:03:27) [weg]
• 5 augustus - 14,9 km wisselduurtempo 1:38:41 (2:24:33) [baan]
• 6 augustus - 10,9 km wisselduurtempo 1:14:14 (2:34:15)

De trainingen van 5 en 6 augustus waren afwijkend. Normaal bij een wisselduurtempo wandelde ik 100 m op 400 m, nu dribbelde ik nog eens 300 m extra bovenop die 100 m wandelen (400 m snel, 400 m herstel). De enige goede graadmeter voor mijn basissnelheid lijkt mij de duurloop van 1 augustus. Natuurlijk is de verwachte eindtijd voor de halve marathon (de tijd tussen haakjes) theoretisch. De werkelijke tijd moet blijken op 3 oktober aanstaande.

De hitte maakt  het niet makkelijk om enig schema aan te houden. Door de warmte herstelde ik minder snel dan ik gewend ben, waardoor ik trainingen moest laten schieten. Sinds de vorige keer (5 juli) heb ik  het volgende gedaan:

• 6 juli - 14 km in wisseltempo 1:28:51 (2:19:22)
• 8 juli - 10,6 km in wisseltempo 1:13:20 (2:36:06)
• 9 juli - 5 km in wisseltempo 29:51 (2:24:57)
• 11 juli - 6,1 km in 34:25 (2:14:21)
• 13 juli - 14,3 km in wisseltempo 1:39:17 (2:32:08)
• 15 juli - 19,7 km in wisseltempo 2:07:41 (2:17:39) [weg]
• 16 juli - 5 km in in wisseltempo 31:27 (2:32:43)
• 20 juli - 10,1 km in 1:00:00 (2:14:40) [weg]
• 22 juli - 21,4 km in wisseltempo 2:20:44 (2:18:33)
• 25 juli - 7,3 km in 40:00 (2:08:13)
• (tijd tussen haakjes is theoretische halve marathontijd; tenzij anders vermeld, in het bos gelopen)

De vetgedrukte regels zijn tijden van afstanden die ik ononderbroken heb gelopen, als duurloop dus. Voor de berekening van de halve marathontijden heb ik de 7% verval regel gebruikt. Die houdt in dat je tempo 7% trager wordt als de afstand verdubbelt. Die regel bleek in het verleden vrij goed op mij van toepassing.

Wat mij duidelijk is dat de snelheid in 3 weken  niet is toegenomen, maar dat ik duidelijk in staat ben om de halve marathon afstand af te leggen. Dat zou niemand mogen verbazen, omdat ik nauwelijks op snelheid getraind heb, noch zal doen, omdat finishen op 3 oktober het doel is. Het ligt echter in de reden om van een tijd rond de 2 uur uit te gaan.

Tja, na de super prestatie van afgelopen donderdag (die hitte en die afstand) was de zin in hardlopen even weg. Dan maar luisteren naar het lichaam en rust nemen. Toen ik vandaag een herstelloopje van 5 km deed, voelde ik dat de spieren nog wat slapjes waren, maar niet zo erg dat het effect had op mijn prestatie. De hitte van afgelopen week mag je voor Nederlandse begrippen ook wel uiterzonderlijk noemen.

Enfin, die 5 km werd, inclusief 5 wandelpauzes van 100 m afgelegd in 31:08 minuten. Kort en rustig. Zoals een herstelloopje moet zijn. De laatste 1500 m ging in 8:29 minuten, oftewel 5:39/km, terwijl het gemiddelde tempo onder het hardlopen 5:16/km was.

Eek! Ben ik wel goed genoeg, heb ik alles gedaan wat ik kon doen? Da’s de typische twijfel die je kunt hebben als je sinds lange tijd geen wedstrijden meer gelopen hebt. De vraag “Kan ik het nog?” komt onwillekeurig bij je op. De verleiding is groot om er dan toch nog een schepje bovenop te doen, om uit te sluiten dat het mis gaat.

Dan is het tijd om de feiten op een rij te zetten en je plan te vergelijken met de stand van zaken.

Feit: ik weeg 2 kg minder dan een week geleden en ik wil minstens 7 kg afvallen voor 3 oktober a.s. (dus nog 5 kg). Feit: ik kan 18 km hardlopen (inclusief 20 minuten wandelpauze) in pakweg 2 uur (ik deed dat op 24 juni, dus een week geleden). Om te finishen moet ik die afstand uitbreiden naar 21,1 km en daar heb ik nog 13 weken voor.

Pfew! Ik dacht even dat ik weer iets onmogelijks probeerde.

Waar ik wel voor moet waken is meer doen dan ik me voorgenomen heb. Als me strikt aan het plan houd, moet een gefinishte halve op 3 oktober mogelijk zijn. Als ik in de verleiding kom om meer te doen, dan –weet ik uit ervaring– gaat het meestal mis.

Nee, het plan is gemaakt. Het horloge gaat niet om op 3 oktober, want op tijd lopen is niet het plan. Finishen binnen de limiet is.

Een limiet die ik overigens niet kan vinden op de website. De langzaamste recreant loper vorig jaar had 2:23 uur op zijn naam staan. Als dat waar is, komt het enkel neer op het voltooien van de afstand. En in dat geval is mijn trainingsaanpak ideaal.

Vanavond staat een duurloop met wandelpauzes op het programma. Dat wordt water meenemen, want koel zal het niet zijn. Dit is het plan:

• 10 minuten inlopen (ca. 1500 m)
• 10 keer 1600 m hardlopen op laag tempo, telkens gevolgd door 200 m wandelpauze
• uitlopen naar behoefte

Ik verwacht dat er niet veel behoefte zal zijn om extra uit te lopen en dat het geheel ruim 2 uur in beslag zal nemen. Doe daar een kwartier bij en ik heb de afstand van de Bredase Singelloop afgelegd.

Dat komt dus wel goed op 3 oktober, zolang ik mijn hoofd koel kan houden.

Ik heb me ingeschreven voor de Bredase Singelloop. Dat moet toch wel een behoorlijke stok achter de deur zijn. Twee ronden in de binnenstad van Breda zullen moeten resulteren in een halve marathon (21,1 km).

👆 Parcours Halve Marathon Bredase Singelloop 2010.

Vanzelfsprekend dient hiervoor getraind worden. Daarom heb ik een schema van 12 weken opgezet dat me weer in conditie moet brengen. Het grootste probleem is eigenlijk lichaamsgewicht. Nu heb ik al enige tijd getraind, om te zien wat mijn lichaam zoal aan kan. Hier is het schema.

• MA WO ZA: (herstel) 5 km—1500 m inlopen, 4x [400 m snel, 100 m wandel], 1500 m uitlopen
• DI: (wisselduur kort) 13 km—10 minuten inlopen, 5x [400 m snel, 100 m wandel], 5x [1000 m gemiddeld, 200 m wandel], 5x [400 m snel, 100 m wandel], uitlopen tot eind
• DO: (wisselduur lang) 20 km—10 minuten inlopen, 10x [1600 m langzaam, 200 m wandel], uitlopen tot het eind
• ZO: (lange duurloop op tijd) zie onder—10 minuten inlopen, duurloop op vast tempo gedurende een bepaalde tijd, uitlopen tot eind

De duurlopen op tijd zijn als volgt gepland.

• 2010-07-04: 0:40:00 circa 7 km
• 2010-07-11: 0:55:00 circa 10 km
• 2010-07-18: 1:25:00 circa 15 km
• 2010-07-25: 0:40:00 circa 8 km
• 2010-08-01: 0:55:00 circa 11 km
• 2010-08-08: 1:25:00 circa 16 km
• 2010-08-15: 1:00:00 circa 12 km
• 2010-08-22: 1:15:00 circa 14,5 km
• 2010-08-29: 1:30:00 circa 17,5 km
• 2010-09-05: 1:00:00 circa 12,5 km
• 2010-09-12: 1:15:00 circa 15 km
• 2010-09-19: 1:30:00 circa 18 km

De trainingen vinden grotendeels plaats op bosgrond, met behulp van een Garmin Forerunner 305. Ik houd de gegevens bij op mijn Buckeye Outdoors trainingslog (niet openbaar) en doe op mijn blog verslag van de voortgang.

De ren-wandel training is om mijn benen te sparen. Zodra ik een halve marathon gelopen heb, kan ik overschakelen op de Methode Verheul.

De twee doelen tot 3 oktober zijn:

1. minder dan 85 kg wegen
2. halve marathon op 3 oktober 2010 uitlopen

Nu ik dit schrijf weeg ik 92 kg. Dit jaar heb ik nog geen wedstrijden gelopen en waarschijnlijk zal Breda mijn eerste wedstrijd zijn.

Het is vast door de hoge temperaturen, maar mijn blog is ontdooit en ik ga weer stukjes schrijven. Voorlopig nog geen wedstrijden lopen, maar wel voorbereiding op het wedstrijdseizoen in het najaar.

Alhoewel ik me niet zo moe voel als voorgaande jaren en (gelukkig) nog niet verkouden ben geweest (hoera voor vitamine D supplement), is het toch moeilijk om me op wedstrijden te concentreren. Het lukt me met moeite om buiten de clubtrainingen om op pad te gaan en het lichaamsgewicht interesseert me niets. Het is dus geen winterdepressie geworden, zoals voorgaande jaren, maar wel een wat passieve stemming. Dat sommige van mijn voorouders uit Spanje komen en ik hun genen heb meegekregen is me nu wel duidelijk, dank u.

Aangezien het me zoveel moeite kost om überhaupt te gaan hardlopen, laat staan een schema aanhouden, heb ik besloten om Stok Achter De Deur even voor gezien te houden. Zonder schema of wedstrijden valt er immers niet veel te vertellen. Vorige jaar begon ik pas eind maart weer wat te voelen op wat leek op zin, dus neem ik aan dat het in 2010 soortgelijk zal zijn.

Prettige Kerstdagen en een voorspoedig 2010.

Eind juli 2009 liep ik een ernstige kuitblessure op. Sinds die tijd ben ik bezig geweest om te herstellen van die blessure en om weer terug in conditie komen. Aangezien het redelijk goed gaat, durfde ik best aan een lokale trimloop over 10 km mee te doen. Om alle druk van me af te halen, zonder horloge. Puur op gevoel lopen dus.

Een tijdwaarneming had weinig zin gehad, want op aandringen van de plaatselijke hondenvereniging was het parcours aangepast. Het was nu zo bochtig en onverhard geworden, dat van een wegwedstrijd nauwelijks sprake was. Het was ook geen veldwedstrijd of bosloop, want stukken waren verhard (maar slecht onderhouden). Vleesch noch visch zou je kunnen stellen.

Toch hield ik oog op de wedstrijdklok, al liet ik me er niet door leiden. Het verschil in doorkomsttijd van elk van de vier ronden was constant net boven de 12 minuten en de eindtijd was iets tussen de 48 en 49 minuten. De laatste kilometer was zwaar, omdat ik uiteraard geen duurvermogen had (heb ik niet op getraind). Ik moest daarom in de laatste kilometer lossen van een groepje. Geen wonder, want zij hadden recente duurloopkilometers in de benen en ik niet.

Het plan was 50 minuten en anderhalve minuut daaronder is niet verkeerd. Echter, om in de marathon van Eindhoven van start te gaan, had ik mezelf een tijd onder de 45 minuten opgelegd. Zou ik daar onder zitten, zou ik een serieuze poging doen om in conditie te geraken, zoniet, dan ging het over. Het gaat dus over. Geen Eindhoven dit jaar. Zonder genoeg kracht in de benen zou ik de laatste 10 kilometer moeten wandelen/dribbelen (zoals in Rotterdam dit voorjaar). Ik wil niet koppig die spreekwoordelijke steen over het hoofd zien. Ik heb mijn lesje geleerd.

De volgende keer is een 10 km wedstrijd in Rotterdam. Dit keer wel geheel op een verharde weg (tenminste dat hoop ik) en in een grote ronde (ideaal!). Ook dan mag mijn horloge in de kleedkamer blijven liggen. Nog 5 weekjes trainen zodat ik die laatste kilometer zonder vermoeidheid door kan komen. Misschien de training ietsje aanpassen. Ik kan immers iets meer risico nemen, omdat de blessure over schijnt te zijn.

Naar aanleiding van een schriftelijke uitnodiging die ik kreeg van de EUR-Roadrunners voor deelname aan de Erasmusronde, heb ik even gekeken welke wedstrijden ik ga lopen nadat mijn blessure “over” zou moeten zijn.

Aangezien de Erasmusronde op 31 oktober 2009 valt, moet ik die stelling dat ik pas vanaf 1 november wedstrijden ga lopen lichtjes wijzigen naar dat ik vanaf het weekend van 1 november weer wedstrijden ga lopen. Als een dag eerder zoveel verschil maakt, is er iets mis. Bovendien is het slechts 10 km, terwijl ik dan al iedere dag 7 km hardloop (en 7 km wandel). De afstand zou niet een probleem mogen vormen.

Om de lat iets hoger te leggen, ga ik op 15 november een 15 km lopen. Echter, niet in Nijmegen, zoals zoveel andere hardlopers, maar een thuiswedstrijd in Bergen op Zoom. Afgezien van de kosten is er een heel belangrijke belemmering voor de Zevenheuvelenloop, de drukte op het parcours. Ik heb slechts een keer meegedaan met die wedstrijd in een niet onverdienstelijke 1 uur 2 minuten en 48 seconden (netto). In 2001 vond ik het al zo druk. Nu is het zogezegd nog drukker.

We stellen Nijmegen nog maar een jaartje uit tot ik beter in mijn vel zit, qua trainings- en recente wedstrijdkilometers. Gelukkig besefte ik dat net op tijd voordat ik de bevestiging op inschrijven.nl aanklikte.

Aanvulling 25 september: Ik doe zondag 27 september mee aan een trimloop over 10 km (4 ronden) in Halsteren, de Melanenloop.

Toen ik begon met hardlopen als wedstrijdsport, deed ik net als anderen, kijken tot hoe ver ik kon gaan. Al snel kwam ik er achter dat dat niet zo ver was. Het snelst dat ik ooit op de 5 km was, was 15 seconden onder de 20 minuten. Ik zal nooit een topsporter worden.

De vraag is of dat zo erg is. Immers, topsporters leven in een glazen huis. Elke beweging die ze maken wordt op een goudweegschaaltje nauwkeurig afgemeten naar wat de norm is. Je krijgt de norm van rolmodel opgespeld en mag, als je het goed doet, eens per jaar je opwachting maken op een of ander sportgala. Je wordt niet beoordeeld als mens, maar als iemand die een hoger doel vertegenwoordigd. En natuurlijk zijn er altijd diegenen die daar als niet-sporter hun voordeel mee doen en proberen een graantje mee te pikken van de sterrenstatus van iemand die al het harde werk doet.

Nee, daar wil ik niet bij horen.

Breedtesport is het dus, sporten in de anonimiteit van de massa. De vraag is of het in die klasse wel zo nuttig is om jezelf te vergelijken met anderen. In de topsport is dat wel het geval, want een kleine tijdwinst, een paar seconden sneller kan je een behoorlijke verhoging in het startgeld opleveren, of meer uitnodigingen om deel te nemen aan grootschalige evenementen, uiteraard volledig betaald en met een premie om te verschijnen aan de startstreep. Voor de breedtesporter geldt dit alles niet.

Wat geldt dan wel voor de breedtesporter? Wel, net als de topsporter, wordt de breedtesporter verondersteld een zekere trainingsdiscipline te hebben, op de gezondheid te letten en het verstand te gebruiken, zodat je niet onnodig overtraind of geblesseerd raakt.

Wedstrijduitslagen, rangschikking in de finishlijst en het verbreken van persoonlijke records, nationale en internationale records horen daar allemaal niet bij. Wat, geen persoonlijke records? Nee. Behalve je directe kennisenkring en je gezin is niemand echt geïnteresseerd in of je een paar seconden sneller hebt gelopen. En eigenlijk zou je er zelf ook geen belangstelling voor hoeven te hebben. Je wilt je hardloopervaring niet reduceren tot een getal, een uitslag om anderen te laten zien hoe geweldig je prestatie was. Niet voor jezelf in elk geval.

Ik denk als je alleen voor de cijfertjes gaat leven, als je de beoordeling of een wedstrijd geslaagd was of niet laat afhangen van die ene tijdmeting op de eindmeet, je jezelf ernstig tekort doet. Misschien is het beter om af te zien van tijdmeting en terug te gaan naar waar het allemaal om begon, plezier beleven aan het hardlopen.

Dat behoort de kern te zijn van je beoefening van de hardloopsport, plezier beleven in wat je doet. Dat op zich maakt alle pijnen en pijntjes die je voelt onder het trainen goed. De wedstrijduitslag doet er niet zoveel toe, omdat wat je ervaarde onder het lopen veel belangrijker was. Het geeft zin aan je leven. Nee, jij bepaalt wat zin aan je leven geeft, door onder het hardlopen te beseffen wat je belangrijk vindt.

Geen stopwatch meer voor wedstrijden, want dat heeft voor de breedtesporter toch weinig zin. Niet meer uitzoeken wat jouw uitslag in de wedstrijd was, want dat beperkt je beleving van het evenement te veel. Wel genieten van het moment, om je heen kijken en voelen hoe geweldig het is dat je dit kunt doen.

Dat is de weg die ik wil inslaan.

Naar aanleiding van een hartekreet van Maurice van den Berge op zijn weblog en soortgelijke ervaringen van andere webloggende hardlopers en mijzelf, heb ik me een mening gevormd over het bijhouden van een weblog over je hardloophobby.

Als je productiviteitsguru’s als Merlin Mann mag geloven, zijn je hersenen en de denkprocessen die daarin plaatsvinden een kostbaar goed. Alles wat je kunt doen om je denkprocessen te ontlasten (door het elders onder te brengen) verhoogt je productiviteit. Waar zijn je hersenen goed in? Nieuwe dingen bedenken, wat gebeurd is beoordelen en omzetten in een strategie voor de toekomst, dat soort zaken. Waar zijn je hersenen slecht in? Dingen onthouden. Het is dus zaak om de dingen die je moet onthouden zo snel mogelijk elders onder te brengen, zodat je hersenen met dingen bezig kunnen zijn waar ze goed in zijn.

Maar er is meer. Waar we als mensen ook niet goed in zijn is het afstand nemen van zaken waar we erg mee betrokken zijn, om de zaken in het juiste perspectief te zien. Waarom is dat belangrijk? Wel, het gevaar bestaat dat we zaken uit zijn proporties gaan blazen. Zoals in het weblog artikel van Maurice. Hij maakt zich zorgen over 8 seconden op 44 minuten. Ik maak me meer zorgen over die 44 minuten. Hoe kun je die terugbrengen naar een tijd tegen de 40 minuten (liefst eronder)?

Het probleem van het meteen neerploppen van je gedachten in een weblogartikel is dat je er nog niet goed over nagedacht hebt. Je zet je vliedende gedachten om in onveranderlijke tekst; je beperkt je mogelijkheden om te groeien, om van een mislukking een uitdaging te maken. In plaats daarvan wentel je jezelf om in een klaagzang en hoopt op steun van anderen.

Denk even aan een kleuter in een zandbak wiens schepje is gebroken en om zijn pappie huilt. Verplaats je even in die rol. Je bent aan het huilen, maar was dat echt nodig? Je had ook verder kunnen spelen door met je handen graven.

Deze analogie geeft aan wat de zin is van het uitstellen van je oordeel. Betekent een gebroken schepje dat je moet huilen, zodat je door een van je ouders getroost kan worden? Of betekent het een uitdaging, die je nog niet onder woorden kunt brengen?

Mijn advies is om nog even te wachten na een teleurstelling voordat je gaat roepen om troost. Denk na wat dit betekent, schrijf je gedachten neer op stukjes papier die je aan niemand anders laat zien dan jezelf. Als je niks meer kunt bedenken, slaap er een nachtje over. Bekijk de stukjes papier opnieuw, orden ze naar belangrijkheid en gebruik dat om je weblog artikel te schrijven.

Zo sla je twee vliegen in een klap. Je hoeft niet al je overpeinzingen in je hoofd rond te laten malen en je kunt afstand nemen van wat gebeurd is. Bovendien is je artikel ineens ook veel beter leesbaar geworden. De klaagzang is er af en de geleerde ervaring kan gedeeld worden, zodat anderen ervan kunnen leren.

Ik zou zeggen, probeer het eens een paar keer.

Ik heb voor mezelf een herstelprogramma opgesteld om weer in conditie te komen. Het gaat van 24 km naar 59 km per week in pakweg 3 maanden tijd. Als ik 60 km per week kan hardlopen, moet het mogelijk zijn om de basistraining voor de marathon weer op te pakken.

Ik heb dinsdag een ernstige kuitblessure opgelopen. Uit ervaring weet ik dat het ongeveer zes weken duurt om daarvan te herstellen. Het ziet ernaar uit dat ik de marathon in Eindhoven niet ga lopen, omdat een paar weken te kort is om genoeg conditie op te bouwen.

Ik zal ook verder niets meer schrijven op dit weblog tot ik weer hersteld ben. Wil je me volgen, dat kan dat via Twitter. Daar ben ik te vinden als Souplesse.

Bedankt voor het bijhouden van mijn vorderingen.

Op 28 juni 2009 gingen om 17.30 uur zowel de 10 km als de halve marathon van Roosendaal van start. Ik deed mee aan de halve en het beloofde een zware strijd te worden tegen de warmte en de afstand. Ik had deze week niet bijzonder sterk getraind, maar dat had wel als voordeel dat ik uitgerust aan de start kon verschijnen.

Ik had van tevoren een parcourskaartje gemaakt en deze op afstandmeten.nl gezet (zie parcourskaart).

Verder weet ik uit evaring dat de eerste en laatste vier kilometer van dit parcours zwaar zijn, omdat het door de warme binnenstad van Roosendaal gaat. Geen vlak asfalt en geen bomen om onder te schuilen, maar wel huizen en mensen die elk zuchtje wind tegenhouden, zodat je al snel oververhit raakt. Ik durf te beweren dat de 10 km hier zwaarder is dan de halve marathon, alleen al vanwege dat stuk van het parcours.

Ik had me voorgenomen om niet te hard van start te gaan, maar op de een of andere manier lukte dat niet. Uiteraard zou ik dat later moeten bekopen met trage tempo’s op de kilometers. De eerste 4 kilometers gingen in respectievelijk 4:45, 4:56, 4:42 en 4:58, terwijl 5:00 per km het doel was.

Omdat het 5 km punt vlak bij een waterpost was, miste ik die, maar de tijd die verliep tussen km 4 en 6 zei mij genoeg, 10:26. Dit zou niet makkelijk worden. En inderdaad tot de 10 km ging het moeizaam vanwege de warmte: 5:17, 5:24, 5:12 en 5:21.

Bij het 11 km punt kwam een keerpunt. De kracht kwam terug en ik kon vaart maken. Het was echter van korte duur, omdat de warmte echt geen snelle tijd toeliet: 5:06, 5:02, 5:16, 5:28 en 4:55 (klein spurtje bij km 15).

Uiteraard miste ik het km punt bij de waterpost en de 10:55 die ik deed over de 2 km tot het 17 km punt zei mij dat het nu volhouden was tot het bittere eind, vooral met de warme binnenstad in het vooruitzicht. Ik probeerde het tempo zo goed als ik kon vast te houden (5:31, 5:17). Tussen km 19 en het punt waar het nog een kilometer was (zeg maar km 20,1) was het zwaar lopen, 5:59 en de laatste km ging niet erg snel 5:26.

Ik zat netto onder de 1:50 uur (zo’n 6 s volgens mijn klokje) en een snellere tijd zat er niet in. Ik heb nog een aantal clubgenoten gesproken achteraf en niemand had echt goed gelopen (qua tijd). Gezien hun tijden had ik het nog niet eens zo heel slecht gedaan. Mijn doel was 1:47 uur en daar zat ik nog geen 3 minuten boven.

Vooraf heb ik een aantal foto’s gemaakt die ik graag met jullie wil delen. Het zijn behalve mijzelf een aantal mensen van mijn loopgroep bij Spado die ik toevallig op het NS station in Bergen op Zoom tegenkwam (we zijn samen naar Roosendaal afgereisd en naar het wedstrijdsecretariaat gegaan om onze spulen af te  halen).

Het was een zware wedstrijd, maar omdat het publiek in groten getale kwam opdagen en ik vele bekenden zag onder de hardlopers, was wel heel gezellig. Als ik even afzie van de tijd was het een zeer geslaagde wedstrijd. Ik hoop volgende jaar weer present te zijn bij de 27e editie van de Halve Marathon van Roosendaal.

Tja, ik had het kunnen weten. Op de winderige Boulevard van Vlissingen zijn snelle tijden niet echt mogelijk. Verder was er de eerste kilometer geen doorkomen aan, zo druk was het. Na het passeren van vele mensen en met inachtneming van hun persoonlijke ruimte (eenieder had immers 5 euro inschrijfgeld betaald), kon ik eindelijk los lopen. Bij het ronden van Admiraal de Ruijter ging het over de Boulevard tegen de wind in terug richting Hotel Arion, door de start heen (wat later ook de finish zou worden).

Er stond niks aangegeven, geen kilometeraanduiding, dus was het onduidelijk hoe hard je liep of hoever er nog te gaan was. Van evenredig verdelen van je krachten kon ook geen sprake zijn. Het was ook niet dat je het parcours van te voren had kunnen bestuderen, want het was (vanwege de plotselinge drukte) drastisch gewijzigd. Het beste wat je kon doen was rammen en maar zien tot hoever je het kon volhouden. Bij het omhoog gaan van de President Roosenveltlaan was bij mij de kracht er wel zo’n beetje uit. Ik moest de mensen voor me laten gaan en werd door diverse mensen ingehaald. Ik weet zeker dat ik hier flink wat seconden heb laten liggen.

Het laatste stuk op de Boulevard Everts en de finish op Boulevard Bankert was niet meer dan proberen bij te blijven bij een van mijn voorgangers. Een eindspurt zat er niet meer in. Bij het passeren van de eindmeet zat ik er ook compleet doorheen. Een snellere tijd dan 47:19 netto zat er vandaag gewoon niet in.

Nee, ga je voor een snelle tijd op een vlak en beschut parcours, dan heb je hier niets te zoeken.

Wat betekent dat voor aanstaande zondag in Roosendaal (halve marathon)? Wel, dat ik wel moet uitgaan van een 10 km tijd van 47 minuten. Een tijd van 1 uur 47 minuten is dan realistisch, oftewel 5:03/km. Gelukkig zijn daar de kilometers wel aangegeven, zodat ik ongeveer 5 minuten per kilometer kan aanhouden.

Ach, die snellere tijden komen wel na de vakantie.

Nu maar zo snel mogelijk deze desolutie proberen te vergeten. Ik had beter op mezelf kunnen gaan lopen, waarbij ik waarschijnlijk een veel snellere tijd had neergezet. Had kunnen is niet gebeurd. Balen.

Morgenochtend gaat om 11.00 uur de tweede PZC Familieloop van start. De tien km en halve marathonlopers gaan gezamenlijk van start, een kwartier later gevolgd door de 3 km lopers. Door de verwachte drukte (meer dan 700 deelnemers aan alle drie de nummers bij elkaar) is het parkoers aangepast en iedereen is gevraagd om zo vroeg mogelijk het startnummer af te halen. Ik was bang dat er geen plek zou zijn om je spullen acher te laten, maar die is er gelukkig wel. Douches behoren echter niet tot de luxe achteraf.

Aangezien het niet gelukt is om verder gewicht te verliezen (ik verwacht morgen omstreeks de 84 kg te wegen, dus een kilo meer dan afgelopen maandag), is een tijd van onder de 45 minuten niet erg waarschijnlijk. De grote drukte bij de start maakt het ook zeer onwaarschijnlijk. Een tijd onder de 46 minuten behoort wel tot de mogelijkheden. Ik neem het maar zoals het komt.

Ik had er nog over nagedacht om vandaag de training van afgelopen woensdag in te halen, maar dat zou een goede tijd in Zeeland helemaal op losse schroeven zetten. Het is zaak om morgen en volgende week zondag heel te blijven en te finishen in een comfortabele tijd. In de maand juli komt de verdieping in de training, met hopelijk in augustus een 10 km tijd onder de 42 minuten. Vanwege dat moet ik vooral aan de lange termijn denken. Met een tijd van 42 minuten op de 10 km is een tijd van ruim onder de 4 uur op de marathon mogelijk.

Had ik anderhalve week geleden nog een strak plan om afgelopen zondag de 10 km in 44 minuten te lopen, moet ik nu toegeven dat die missie niet geslaagd is. Daar kunnen we kort over zijn.

Echter, mijn gewicht is nu 85,5 kg, met nog drie weken te gaan voor de halve marathon in Roosendaal. Tijd genoeg dus om de plannen te herzien. Die 80 kg op 28 juni is haalbaar, al zal ik zeer op mijn dieet moeten letten (vooral de maaltijden klein houden, niet zo volumineus als voorheen). Of 1:35 uur haalbaar is, zal moeten blijken tijdens de PZC Familieloop, die ik acht dagen eerder wil lopen. Voor een 1:35 uur op de halve marathon heb ik een sub-42 minuten op de 10 km nodig. Dat lijkt niet erg aannemelijk, maar ik sluit niets uit. In theorie zou 7 kg eraf 7 minuten sneller zijn, maar dat geldt alleen voor geleidelijk afvallen, niet voor het tempo waarin ik wil afvallen. Drie minuten lijkt me aannemelijker, dus 44 minuten op de 10 km. Dat zou een halve marathon in 1:40 uur inhouden.

Het gevaar bestaat dat ik overtraind raak. Daarom zal ik me ook strikt aan het trainingsplan moeten houden en niet meer moeten doen. Van de andere kant, een training verzetten van een dag voor een wedstrijd naar een dag na een wedstrijd lijkt mij niet meer dan verstandig als je een goed resultaat op die wedstrijd wilt neerzetten. Hier is het trainingschema tot 28 juni.

Ik zal dit bericht regelmatig wijzigen, zodat het beter past bij de situatie op dat moment. Verder zal ik ook aangeven of mijn tussentijds doel is gehaald. Een ✔ geeft aan dat het doel gehaald is en een ❌ geeft aan dat het doel niet gehaald is (resultaat tussen haakjes).

• 6 juni - 10 km wedstrijd 47:10 (netto), 87 kg ✔
• 7 juni - 6 Verheul 1000tjes in 4:50 - 5:05 ✔
• 9 juni - 10 Verheul 400tjes in 1:47 - 1:53 ✔
• 10 juni - 6 Verheul 1000tjes in 4:50 - 5:05 ✔
• 11 juni - 10 Verheul 400tjes in 1:47 - 1:53 ✔
• 12 juni - 6 Verheul 1000tjes in 4:50 - 5:05 ✔
• 13 juni - 83 kg ❌ (84,3 kg)
• 14 juni - 2+ uur loop in matig tempo ✔ (22 km in 2:01:49)
• 16 juni - sprint/krachttraining ✔
• 17 juni - 6 Verheul 1000tjes in 4:50 - 5:05 ❌ (niet getraind)
• 18 juni - 10 Verheul 400tjes in 1:47 - 1:53 ✔
• 20 juni - 82 kg ❌ (84 kg)
• 20 juni - PZC Familieloop 10 km in 45 minuten ❌ (47:19 netto)
• 21 juni - 6 Verheul 1000tjes in 4:50 - 5:05
• 23 juni - 10 Verheul 400tjes in 1:47 - 1:53
• 24 juni - 6 Verheul 1000tjes in 4:50 - 5:05
• 25 juni - 10 Verheul 400tjes in 1:47 - 1:53
• 26 juni - 6 Verheul 1000tjes in 4:50 - 5:05
• 28 juni - 82 kg
• 28 juni - Roosendaal ½ mar in 1:47

Is er leven na de halve marathon? Jazeker, maar in de maand juli wil ik geen seizoensbeste tijden neerzetten, zodat mijn lichaam een beetje kan herstellen van het “geweld” dat ik in de komende weken mijn lichaam ga aandoen. Het plan is om dan wedstrijdloos te trainen en pas in augustus te gaan uitkijken naar eventuele wedstrijden. Als ik in juli mijn gewicht stabiel op 80 kg kan houden (of, als dat nodig is omdat ik het gewichtsdoel niet gehaald heb voor de 28ste, terugbrengen naar 80 kg), ben ik een tevreden mens. Daarna heb ik tijd om nog een paar kilootjes te verliezen voor de marathon van Eindhoven op 11 oktober.

Uiteraard zal ik dit plan aanpassen aan  hoe de zaken zich ontwikkelen. Ik wil geen slaaf van een schema worden.

Had ik vorig jaar op deze wedstrijd nog 48:30, deze keer had ik een tijd die ruim een minuut sneller was (47:16). De loopomstandigheden waren voor mij ideaal. Nauwelijks wind, halfbewolkt, droog en koeler dan 18 graden. Sommigen (lichtere atleten) hadden echter wel last van de wind.

Het ideaal was 44 minuten, maar aangezien ik niet 84 kg woog, maar 87 kg, was een tijd van 48 minuten realistischer. Dat was dus de richttijd en het tempo per km (4:48 per km). Hier zijn de tempo’s:

• 4:49, 4:35, 4:44, 4:37, 4:43 (23:29 per 5 km)
• 4:49, 4:44, 4:50, 4:51, 4:28 (23:42 per 5 km)
• nettotijd: 47:10
• gemiddeld tempo 4:43 ± 0:08 per km

Ik mag nu mijn trainingstempo’s bijstellen op 47 minuten op de 10 km.

Verder is het ook van buitengewoon belang dat ik mijn lichaamsgewicht prioriteit ga geven, als ik in Roosendaal (halve marathon) een tijd onder de 1:40 wil lopen.

Hier is nog een fotomontage van de start van de 5 km wedstrijd om 18.15 uur. Een beetje oubollig wellicht, maar mijn vaardigheden met iMovie ‘09 zijn nog niet zo goed ontwikkeld.

Zie hier voor het filmpje.

Okee, ik ben weer aan het afvallen. Het was even puzzelen met het dieet (in de zomer verbrand je minder calorieën dan in de winter), maar ik denk dat ik het nu door heb.

Qua gewicht heb ik het volgende plan (ik weeg nu 86 kg, doe pakweg 48 minuten over een 10 km wedstrijd):

• 6 juni (Rondje Rijen), 84 kg - 44 minuten op 10 km (net als vorig jaar tijdens de Wantijparkloop)
• 28 juni (Halve van Roosendaal), 80 kg - 1u35 op halve marathon (2 minuten sneller op een 10 km)
• 29 augustus (Bels Lijntje), 75 kg - 40 minuten op 10 km
• 11 oktober (Marathon Eindhoven), 70 kg - 3u15 op de marathon (2 minuten sneller op een 10 km)

Het is een strak plan, maar dat is blijkbaar hoe ik in elkaar zit. Conditioneel en theoretisch zou een 3 uur in Eindhoven mogelijk zijn, ware het niet dat ik start in het 4:00 - 4:30 uur vak. Ik heb gewoon eerlijk mijn tijd van Rotterdam opgegeven bij het inschrijven.

Als ik in de training een 10 km binnen de 38 minuten kan lopen en ik alles mee heb die dag, wie weet wat er dan kan gebeuren. Eén ding weet ik zeker (bij leven en welzijn). Als ik onder de 3 uur loop, krijg ik een zoen op mijn wang van een zeker iemand. Ik hoop alleen wel dat hij zich voor de gelegenheid scheert.

Groetjes!