Loopgenot

Dit zou de laatste intensieve trainingsweek zijn voor het begin van de taper naar de marathon, met de halve marathon op marathontempo op zondag als hoofdnummer en de tempoloopjes op dinsdag als bijnummer. Alles zou zonder problemen moeten verlopen wilde ik van start gaan op de marathon. Helaas liep het allemaal anders dan ik had gehoopt.

• 29 september - 4 oktober 2026
• 42,65 km in 5u15'13" (7:23 min/km, 116 bpm)
• 5 trainingen

Dinsdag: Tempoloopjes extensieve intervaltraining; 8,71 km in 1u00'20" (6:56 min/km, 125 bpm).

• inlopen (weg en baan): 3,04 km in 22'06" (7:16 min/km, 119 bpm)
• kern, intervallen; 5,66 km in 38'14" (6:45 min/km, 129 bpm)
  • 4x 400 m (p 200 m)
    … 2:16, 2:17, 2:19, 2:21 min/400 mbr>… gemiddeld 5:46 min/km
  • seriepauze 600 m
  • 4x 500 m (p 200 m)
    … 2:53, 3:00, 2:51, 2:55 min/500 m
    … gemiddeld 5:49 min/km

De training die oorspronkelijk op het programma stond (4x 3000 m draven) was natuurlijk niet verstandig en na het inlopen liet ik dat compleet varen. In plaats daarvan wilde ik series extensieve loopjes doen met 200 m herstel, oplopend met 100 m extra per volgende serie. Ik moest na 2 series stoppen vanwege pijn in een van de aanhechtingen van mijn linker hamstring.

Ik dacht dat het wel meeviel, maar eenmaal thuis nam de pijn flink toe en ik had er last van tijdens het omdraaien in mijn slaap. Dat zag er niet gunstig uit voor de halve marathon op zondag, van de marathon eind oktober nog niet eens gesproken. De week met snelheid vorige week was veel te vroeg en de blessure was deze dag toegenomen in plaats van afgenomen.

Alle snelheid (en langere afstanden) zou ik voorlopig moeten vermijden en als de blessure zondagochtend nog niet over is, kon ik de halve marathon die dag en de marathon eind oktober gevoegelijk vergeten. Dat was het beste advies dat ik mezelf op dat moment kon geven. Woensdag zou een actieve rustdag worden.

Donderdag: Herstel; 10,73 km in 1u28'53" (8:17 min/km, 106 bpm).

• inlopen (weg, asfalt Rozenoord); 3,26 km in 30'29" (9:21 min/km, 98 bpm)
• 6000 m baan; 6,16 km in 48'50" (7:56 min/km, 110 bpm)
• uitlopen (weg); 1,31 km in 9'34" (7:19 min/km, 106 bpm)

Na een actieve rustdag op woensdag was het ongemak in de linker hamstring duidelijk minder. Ik combineerde hardlopen met wandelen. In totaal heb ik 54'03" hardgelopen en 34'50" gewandeld. De pijn naderhand was minder dan dinsdag.

Vrijdag: Herstel; 9,01 km in 1u05'54" (7:17 min/km, 120 bpm).

Er zat duidelijk verbetering in de belastbaarheid van mijn hamstring. Ik hoefde maar krap 5 minuten te wandelen en mijn hartslagalarm (boven zone 2) ging zowaar een keer af. De blessure leek echter meer tijd nodig nodig te hebben, zodat ik afzag van de halve marathon op zondag. De tijdslimiet was 2½ uur (7 min/km) en gezien mijn gemiddelde tempo deze dag waarop ik nog zonder pijn kon hardlopen zou ik dat waarschijnlijk niet gaan halen. Aangezien ik niet genoeg duurvermogen had opgebouwd, was de marathon voltooien in 5 uur evenmin realistisch. Ik kon me voor de rest van het jaar beter concentreren op volledig herstel.

Zaterdag: Herstel; 10,01 km in 1u10'06" (7:00 min/km, 126 bpm).

Na donderdag en vrijdag hardlopen met (minderende) pijn en stijfheid kon ik eindelijk weer ononderbroken hardlopen zonder ongemak. Wel voelde het te pittig aan om een lange duurloop of wedstrijd te overwegen op zondag. De halve marathon van Roosendaal (of een eventueel bijnummer) was van de baan. De gedachte aan de marathon op 25 oktober 2026 lopen liet ik ook maar varen. Verder dan dat wilde ik even niet denken. Eerst moest ik van de blessure afkomen en proberen de hamstrings te versterken, zodat ik niet nog eens dezelfde blessure zou oplopen.

Zondag: Halve Marathon van Roosendaal op MT (½ mar) Herstel; 4,20 km in 30'00" (7:08 min/km, 122 bpm).

Ik had al een waarschuwing gekregen van Garmin dat ik waarschijnlijk tegen oververmoeidheid aan zat en het beter een dagje rustiger aan kon doen. Vandaag zou ik daarom overwegend wandelen, met hooguit een half uur (rustig) hardlopen. De weekomvang zou laag blijven. Dat was immers wat ik mocht doen om te kunnen herstellen.

Samenvatting

Blessures horen bij hardlopen, dat is wel duidelijk. Wat ook duidelijk is dat ik slecht ben in het inschatten wat ik aan kan en wat achteraf te zwaar bleek te zijn. Zaken moeten anders, maar helaas ik geen idee hoe ik dat voor elkaar kan krijgen, anders dan onder de pijngrens blijven trainen.